| Moeder Aurobindo |
| Gepost
door : OPEN JE HART EN GEEST
met ip: 86.82.116.*
Op: 15/05/2006 18:14 |
|
* * Moeder Aurobindo Mother onderging een lichamelijke transformatie. Hier zijn enkele beschrijvingen van haar ervaring in de cellen van een lichaam. Haar ervaring is voor jou beschikbaar “Als het plaatsvindt in één lichaam, kan het in alle lichamen plaatsvinden. Dit wordt niet voor EEN lichaam gedaan, maar voor de mensheid. ” De cellen die kunnen vibreren bij de aanraking van goddelijke Vreugde zijn herboren cellen op weg naar onsterfelijkheid. Het is iets wat de cellen nog steeds niet begrijpen, maar ze weten, ze voelen. Ze voelen alsof ze zich met kracht een weg banen naar een nieuwe wereld. Het is niet het weggaan naar een of ander ontoegankelijk niveau; het is HIER. Maar voor een moment leggen alle oude gewoonten en het algemene onbewustzijn er een soort bedekking over, wat ons ervan weerhoudt te zien en te voelen. Dat moet verwijderd worden. En het is overal, zie je, overal, altijd. Het komt en gaat niet; het is er altijd, overal. Wij zijn het; onze domheid belet ons het te voelen. Er is geen noodzaak om hoe dan ook ergens naartoe te gaan, helemaal geen noodzaak. Nu de cellen bewust worden, trekken ze het doel van dit alles in twijfel: “Hoe ziet de ware weg eruit? Wat is onze ware functie, ons doel, onze basis? Wat is de goddelijke manier van zijn? Welk verschil zal er zijn? ...” En er is inderdaad een zeer vage waarneming van een manier van zijn die lumineus en harmonieus is. Die manier van zijn is nog tamelijk ondefinieerbaar, maar tijdens deze ervaring is er een voortdurende waarneming (getoond door een visie) van een veelkleurig licht, van alle kleuren – niet kleuren in lagen, maar een combinatie van veelkleurige stippen: een bepoederen. Ik zie dat nu constant; het is met alles verbonden en het lijkt te zijn wat men een waarneming van ware materie noemt. Dit arme lichaam heeft niets te zeggen, want het weet niets. Het werd duidelijk getoond dat alles wat het dacht geleerd te hebben in negentig jaar waardeloos is, en dat alles nog geleerd moet worden! Dus dat is hoe het voelt: welwillend, maar volkomen onwetend. Dit is de overdracht. Vanochtend was voor elke daad, elk gebaar, elke beweging, voor het gedrag van het lichaam en de cellen, voor het meest materiële bewustzijn – voor alles – de oude manier verdwenen. Er was niets anders dan 'dat', iets – hoe kan ik het zeggen? – iets gelijkmatigs. Er waren geen conflicten meer, geen irritatie of moeilijkheden; alles stroomde in één en hetzelfde ritme, iets dat zo gelijkmatig is en zo glad voelt, weet je, met een FANTASTISCHE kracht in het kleinste gebaar. Die toestand was onveranderlijk en zuiver voor ongeveer vier uur. Nu wordt alles, aankleden, eten, enzovoort, niet langer op dezelfde wijze gedaan. Ik weet niet hoe ik het kan uitleggen. Geen herinnering meer, geen gewoonten. Dingen worden niet meer gedaan als gevolg van hoe je ze hebt geleerd te doen; ze worden spontaan gedaan, via het bewustzijn. Het betekent dat herroeping, herinnering, actie vervangen worden door .... de nieuwe werkwijze van het bewustzijn dat weet wat de JUISTE actie is op het exacte moment dat het plaatsvindt: “Dit moet gedaan worden.” Niet: “O, ik moet daarheen.” Je bent elke minuut waar je moet zijn en wanneer je je bestemming bereikt: “Ja, dat is het.” En wat is deze schepping tenslotte? Afgescheiden zijn, gemeen zijn, wreedheid – het vurig verlangen naar kwaad doen – en lijden; en dan ziekte, verval, en dood – vernietiging. Dat alles maakt deel uit van hetzelfde iets. Maar wat ik ervaarde was de ONWERKELIJKHEID van dat alles, alsof we een onwerkelijke onwaarheid waren binnengegaan, en alles verdwijnt wanneer we eruitgaan; het BESTAAT NIET, het heeft niet langer enig bestaan! Dat is wat zo angstaanjagend is! Alle dingen die zo werkelijk, zo tastbaar, zo beangstigend voor ons zijn bestaan niet. We zijn enkel de onwaarheid binnengegaan. Waarom? Hoe? Wat? ... Nooit ofte nimmer, nog nooit van zijn leven heeft dit lichaam zo'n volledige en diepgaande pijn ervaren als op die dag, oh! En aan het eind ervan: gelukzaligheid. En, poef, alles verdween, alsof al deze afschuwelijke dingen niet bestonden. En alle middelen – die we kunstmatig kunnen noemen, inclusief Nirwana – alle middelen voor ontsnapping zijn waardeloos. Van de dwaas die zichzelf doodt om een ‘eind' aan zijn leven te maken – dat is het meest absurde van dit alles – tot Nirwana, wat de indruk van ontsnappen geeft. Allen zijn waardeloos. Ze zijn op verschillende niveaus, maar ze zijn waardeloos. En na dat alles, juist wanneer je denkt dat je vastzit in de eeuwige hel, dan plotseling... plotseling, een staat van bewustzijn waarin alles licht, pracht, schoonheid, gelukzaligheid, vriendelijkheid. Het valt onmogelijk uit te drukken. “Hier ben ik” – het komt – dan ... hop! Weg. Is dat het? Is dat de sleutel? Ik weet het niet. Maar verlossing is lichamelijk, totaal niet geestelijk, maar LICHAMELIJK. Ik bedoel, ze wordt niet in het vluchten gevonden; ze is HIER. En ze is niet versluierd of verborgen of wat dan ook; ze is HIER. Wat is het, in het geheel, dat ons ervan weerhoudt ‘dat' te ervaren? En waarom? Ik weet het niet. Ze is hier. Ze is HIER. En al het overige, de dood en alles inbegrepen, wordt waarlijk een onwaarheid, wat betekent dat het niet bestaat. Geest is wat wij zijn en heeft geen belichaming nodig. Leven is enkelvoudig, heeft geen dualiteit in zich!  Lieve groet leo heling.web-log.nl |
| Quick reply | |||
| | Terug naar Topics overzicht | | Plaats een reactie| |
| |